چرا امروزه هرچقدر به آسایش انسان افزوده می شود به همان نسبت از آرامش او کاسته می گردد؟ به راستی کجای این معادله کور می لنگد؟ ما انسانها یاد گرفته ایم که چالشها و اصطکاکهای زندگی را مشکلاتی غیرقابل حل تلقی نموده و برای برطرف کردن آنها به روشهای غیرمعقول متوسل شویم و در جهت تغییر یکدیگر طبق خواسته های خودمان برآییم. همین امر باعث تخریب هرچه بیشتر روابط و انحراف مسیر زندگی گشته و موجب از همپاشی خانواده می گردد و متأسفانه معمولاً زمانی متوجه راه حل می شویم که دیگر خیلی دیر شده است.