ترسّل و انشا که از فنون ارزشمند دیوانی است و در دوره های مختلف تاریخی از اهمیت شایانی برخوردار بوده و یکی از مهمترین لوازم در امور دیوانی حاکمان و فرمانروایان بزرگ و محلّی محسوب می شده است. این گونه ی ادبی، در ایران پیش از اسلام از شهرت و رواج خاصی برخوردار بوده است و بعد از اسلام نیز در تمامی ادوار، حائز اهمیت بوده. در واقع، تقریباً به جرئت می توان گفت هیچ دورهای را نمی توان یافت که دربار، خالی از دبیران و مترسّلان بوده باشد. رسایل باقیمانده از دوره های گوناگون تاریخی، از انواع مهم نثر فارسی به شمار میروند و دارای اهمیت و درخور مطالعه و تحقیق اند. منشآت نوعی خاص از گونه های نثر ادبی است که در سیر تطوّر ادب فارسی، جایگاهی شایسته برای خود داشته است و تألیفات گرانقدری از دوره های اشاره » نامه ها و منشآت جامی « تاریخی در این زمینه به یادگار مانده است. از جمله ی این آثار می توان به کرد که در نوع خود، نمونه ای عالی از ترسّل دوره ی تیموریان است و جامی در طول زمان، به شخصیتهای مختلف علمی و سیاسی درون و بیرون ایران نوشته است.